Soms plan ik bewust een shoot als vrij werk. Om mijn portfolio aan te vullen, maar vooral om weer even vrij te fotograferen. Geen kaders, geen verwachtingen: gewoon creëren. Ik doe het eigenlijk veel te weinig, terwijl het zó goed is voor mijn creativiteit. Het zorgt ervoor dat ik anders kijk. Scherper. Vrijer.
Na een gezellige familieshoot met onder andere Willemien en Pieter Bas bleef het contact hangen. Het klikte. Dus ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ze het leuk zouden vinden om hun trouwkleding nog eens uit de kast te halen. Zich opnieuw op te doffen. Nog een keer samen voor mijn lens te staan.
Zo gezegd, zo gedaan.
Op 15 augustus 2023 spraken we af in het mooie Zeegse. Ik was daar nog nooit geweest, maar wat is het daar prachtig. Vooraf had ik een boeket geregeld om het plaatje compleet te maken. We maakten portretten van hen apart, legden intieme momenten vast, maar ook juist de spontane lach, het bewegen, het samen zijn.
En toen gebeurde er iets bijzonders.
In de buitenlucht lazen ze elkaar opnieuw hun geloften voor. Geen publiek. Alleen zij twee. Dat was zo’n moment waarop ik vanzelf stil word. Ik werd een denkbeeldige vlieg op de muur. Waar ik tijdens vrij werk vaak juist wat meer regie neem, deed ik hier het tegenovergestelde. Ik liet het gebeuren. In the moment. Storytelling zoals het bedoeld is.
Dat is misschien wel één van de meest waardevolle dingen aan mijn werk. Iets intiems mogen vastleggen. Het laten zijn, zonder het te sturen. En het dan voor altijd kunnen teruggeven in beelden.
Dankwoord van
“Nog vullen”